۱۳۸۴/۰۴/۱۱

ئه‌وده‌مه‌ی زۆربه‌ی خه‌ڵک دێن له دوای هه‌فته‌یه‌ک هه‌ڵات هه‌ڵات دا بحه‌سێنه‌وه من وه‌ک که‌مایه‌سێک له‌م خه‌ڵکه‌ هه‌ڵات هه‌ڵاتی ئاخری هه‌فته‌م ده‌ست پێده‌کا، مه‌ودایه‌ک نامێنێ بۆ هیچ، نه پشوودان، نه وێبڵاگ نووسین، نه یارمه‌تیدان! بۆیه داوای لێبووردن ده‌که‌م له‌م که‌سانه‌ی ئیمه‌ێله‌کانیان وه‌ڵام نادرێته‌وه و داواکانییان زوو وه‌ڵام نادرێته‌وه... تکایه ئه‌گه‌ر وه‌ڵامێکتان له من نه‌بیست داواکانتان له به‌شی پرسیار و وه‌ڵام دا بنووسن، دڵنیام که‌سانێک هه‌ن بتوانن به فریاتان بێن و له بابه‌ت وێبڵاگه‌وه رێنوینیتان بکه‌ن.

منیش چاوه‌رێم ماوه‌یه‌کی تر کاتم زۆرتر بێ بۆ زۆرشتان یه‌کییان وێبڵاگئاوا! جارێ ده‌ست به هه‌ویرم!

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر