بۆ ته‌وار:


When my sorrow was born I nursed it with care, and watched over it with loving tenderness.
And my Sorrow grew like all living things, strong and beautiful and full of wondrous delights.
And we loved one another, my Sorrow and I, and we loved the world about us; for Sorrow had a kindly heart and mine was kindly with Sorrow.
Amd when we conversed, my Sorrow and I, our days were winged and our nights were girdled with dreams; for Sorrow had an eloquent tongue, and mine was eloquent with Sorrow.
And when we sang together, my Sorrow and I, our neghbors sat at their windows and listenend; for our songs were deep as the sea and our melodies were full of strange memories.
And when we walked together, my Sorrow and I, people gazed at us with gentle eyes and whispered in words of exceeding sweetness. And there were those who looked with envy upon us, for Sorrow was a noble thing and I was proud with Sorrow.
But my Sorrow died, like all living things, and alone I am left to muse and ponder.
And now when I speak my words fall heavily upon my ears.
And when I sing my songs my neighbours come not to listen.
And when I walk the streets no one looks at me.
Only in my sleep I hear voices saying in pity, "See, there lies the man whose Sorrow is dead."



كاتێك خه‌مه‌كه‌م له داییك بوو، په‌ره‌ستاریم كرد و به خۆشه‌ویستێكی ناسك ئاگاداری بووم.
خه‌می من وه‌ك هه‌موو بوونه‌وه‌رێك گه‌شه‌ی كرد و به‌ قه‌وه‌ت و جووان بوو ، پڕ له خۆشی سه‌یر.
من و خه‌مه‌كه‌م خۆشه‌ویستی یه‌ك بووین و دونیای ده‌ور و به‌رمان خۆش ده‌ویست، چون خه‌م دڵێكی مێهره‌بانی هه‌بوو و دڵی منیش به خه‌م مێهره‌بان ببوو.
كاتێك من و خه‌‌مه‌كه‌م پێكه‌وه ده‌دواین ، رۆژه‌كانمان ده‌فری و شه‌وه‌كانمان پڕ ده‌بوون له خه‌یاڵ، چون خه‌م زمانێكی پاراوی هه‌بوو ، زمانی منیش به خه‌م پاراو ببوو.
كاتێك من و خه‌م گۆرانیمان ده‌گووت، جیرانه‌كانمان له به‌ر په‌نجه‌ره‌كانیان داده‌نیشتن و گوێیان ده‌‌گرته ئێمه؛ چون گۆرانێكه‌مان وه‌ك ده‌ریا قووڵ بوو و مێلۆدێكانمان پر بوو له بیره‌وه‌ری سه‌یر.
كاتێك من و خه‌مه‌كه‌م به‌یه‌كه‌وه ده‌رۆێشتین، خه‌ڵك به چاوێكی مێهره‌بان سه‌یریان ده‌كردین و به له‌فزێكی شیرێن ده‌یانسره‌وانده گوێ یه‌كتر..كه‌سانێك بوون به‌خیلایه‌تیان پێ ده‌بردین؛ چون خه‌م شتێكی به‌رێز بوو كه من له هه‌بوونی خۆم به سه‌ربه‌رز ده‌زانی.
به‌ڵام خه‌می من مرد. وه‌ك هه‌موو بوونه‌وه‌رێك كه ده‌مرێ و من ته‌نیا مامه‌وه بۆ له‌گه‌ڵ خۆ گووتنه‌وه وله به‌‌رخۆ بیر كردنه‌وه.
ئێستا كه قسان ده‌كه‌م، قسه‌كانم قوڕسایی ده‌كاته سه‌ر گوێیه‌كانم.
كاتێك گۆرانیان ده‌ڵێم جیرانه‌كان نایه‌ن بۆ گوێ گرتن.
كاتێك له شه‌قامه‌كان ده‌رۆم ،كه‌س سه‌یرم ناكات.
به‌س له ناو خه‌و ده‌نگێك ده‌بیستم به بزه‌یی پێم ده‌ڵێت: بروانه، ئه‌م خه‌وتوویه، هه‌ر ئه‌م پیاوه كه خه‌مه‌كه‌ی مرد.



بۆ كازێوه:



Said the Eye one day, "I see beyond these valleys a mountain veiled with blue mist. Is it not beautiful?"
The Ear listened, and after listening intently awhile, said, "But where is any mountain? I do not hear."
Then the Hand spoke and said, "I am trying in vain to feel it or touch it, and I can find no mountain."
And the Nose said, "There is no mountain, I cannor smell it."
Then the Eye turned the other way, and they all began to talk together about the Eye's strange delusion. And they said, "Something must be the matter with the Eye."


رۆژێك چاو گووتی: من له پشت ئه‌م ته‌پكانه كێوێكی داپۆشراو له مژ ده‌بینم، پێتان جووان نێ؟
گوێ بیستی، و دووای ده‌مێك گوێ گرتن، گووتی: به‌ڵام كێوێك نییه؟ من ناێبیستم.
پاشان ده‌ست وه‌قسه كه‌وت و گووتی: من تێده‌كۆشم هه‌ستی كه‌م و وه‌به‌ر ده‌ستی خه‌م به‌ڵام هێچ كێوێك نابینمه‌وه.
لووت گووتی: كێوێك نییه، من بۆنی ناكه‌م.
پاشان چاو ئاوڕی داوه و هه‌موو ده‌ستیان كرد به باسی خه‌یاڵی سه‌یری چاو. و گووتیان: چاو ده‌‌بێ شتێكی به‌ سه‌ر هاتبێت!

***********
داوای لێ بوردن ده‌كه‌م بۆ هه‌ڵه‌كانم له كاتی وه‌رگێران!
زۆرجار قسه نه‌كردن زۆرتر یارمه‌تیه بۆ كه‌سێك كه ژانی هه‌یه و پێویست نێ بڵێی كه هه‌ست به ده‌رد و ئێشت ده‌كه‌م... به‌س ویستم له زاری جیبران خه‌لیله‌وه بڵێم منیش لێره‌م!